Eén van mijn favoriete zangers uit de jaren ’80 is Paul Young; zijn elpee ‘No Parlez’ behoorde tot mijn eerste aankopen. Ik luister nog regelmatig naar zijn nummers, al houd ik het klinken van zijn muziek en mijn bijbehorende enthousiasme graag binnenskamers, om mogelijk schampere reacties te voorkomen. Op zijn oeuvre valt inderdaad ook wel wat aan te merken: het bestaat voornamelijk uit covers, al zijn het vaak goede. En inmiddels is de Engelse zanger (1956) een zielige schim geworden van zichzelf, want zijn stem (ooit echt mooi en soulful) is helemaal aan gort. Maar wat trekt me dan zo aan?
The Fabulous Wealthy Tarts en The Sirens
Een deel van het antwoord zal zeker liggen in de bijdrage van de achtergrondzangeressen. Kim Lesley en Marilyn ‘Maz’ Roberts heten ze en ze staan samen ook wel bekend onder de prachtige naam ‘The Fabulous Wealthy Tarts’. Youngs meest succesvolle songs, zoals ‘Come Back and Stay’ en ‘Love of the Common People’, zijn zeker ook op het conto te schrijven van beide dames. Op het eerste nummer verzorgen ze onder meer een melancholische, soms wat onheilspellende neurie, die de gemoedstoestand van de door liefdesverdriet gekwelde hoofdpersoon uitstekend weergeeft. Bij ‘Love of the Common People’ horen we Lesley en Roberts kreten uitslaan als ‘A-ah-e-ah’ en een soort van gehijg tussendoor. Hoe dan ook, het vult lekker aan en niet onbelangrijk, hun uitroepen gaan in je hoofd zitten. Op het podium hebben ze ook een prominente plek: ze zouden bij Paul Young beter ‘voorgrondzangeressen’ genoemd kunnen worden.
Een paar jaar voor Young waren er meer bands waar de achtergrondzangeressen een voorname rol speelden. Bij Roxy Music hadden die duidelijk ook een functie om mannenharten op hol te brengen. Bij een optreden van ‘Love Is The Drug’ ergens jaren ’70 staan Doreen Chanter and Jacqui Sullivan verleidelijk in stewardessen-pakjes achter zanger Bryan Ferry. The Sirens – ook zij hebben samen een naam – pasten met hun verschijning en zang prima in het zorgvuldig gecreëerde new wave/arty imago van de band. Chanter was overigens een veelgevraagde zangeres en zeker geen eendagsvlieg: ze werkte nog een tijdje met Roxy Music en toerde later met o.a. Roger Waters en Van Morrison.
Ondersteunen of de show stelen
Bij achtergrondzanger(e)s(sen) vraag je je af wat hun motivatie of ambities zijn. Zien ze het als een eerste stap naar een eigen carrière? Of vinden ze het eigenlijk wel best zo: meedraaien met een concerttour, zonder de lasten van opdringerige fans, pers en de enorme druk. Voor sommigen zal ook meespelen dat ze het kunnen combineren met een gezins- of relatief regelmatig leven, zeker als de hoofdartiest kan kiezen uit meerdere ondersteuners.
Heel enthousiast werd ik van de zangeressen van de Talking Heads, bij het zien van de legendarische concertopname (door regisseur Jonathan Demme) van het album ‘Stop Making Sense’. Lynn Mabry en Ednah Holt stelen de show, al excelleren alle bandleden op hun eigen manier, met een tomeloze energie. Het zou me niet verbazen als ze destijds gezamenlijk een fitness-programma hebben gevolgd. Ook hier is het woord achtergrondzangeressen wellicht niet goed op zijn plaats en zou je beter kunnen spreken van een tijdelijke samenwerking of uitbreiding van de Talking Heads.
Grupettes en Bombita’s
In het zelfde tijdsgewricht hadden we in Nederland ook een damesduo dat furore maakte: de Bombita’s. Het begon allemaal bij de onvergetelijke Gruppo Sportivo, de band rondom Hans Vandenburg die momenteel bezig is aan een afscheidstournee. Eind jaren ’70 waren de Grupettes Josée van Iersel en Meike Touw een vast en prominent gezicht van de Haagse groep. Later werden zij vervangen door een andere combinatie: de Bombita’s Inge Bonthond en Lies Schilp.
Herman Brood maakte ook gebruik van de diensten van de Bombita’s als onderdeel van zijn Wild Romance, maar de dames keerden daarna weer vrolijk terug bij Gruppo Sportivo. En daar bleef het allemaal niet bij: de Bombita’s waren kennelijk bij veel jaren ’80 bands in trek, want ze stonden ook op het podium met o.a. het Goede Doel en en de Nits. Op de website van Lies Schilp staat dat ze zelfs optraden met Percy Sledge; een bijzonder uitstapje, lijkt mij.
Energie en gezelligheid
Een paar vrolijke zangeressen op de bühne paste ook goed in de kleurrijke jaren ’80 muziek en het oog wilde – zeker in de hoogtijdagen van de videoclips, Toppop en Countdown – natuurlijk ook wat. Daarnaast merkten veel bands dat energieke vrouwelijke backing vocals een uitstekende aanvulling vormden op de vaak mannelijke hoofdzang. Bovendien ziet het er op het podium met een grote groep ook gezelliger uit, denk bijvoorbeeld aan de enthousiaste uitstraling van een band als Earth, Wind & Fire.
Wie nog wil genieten van de Bombita’s in hun bakermat, Gruppo Sportivo, kan de komende maanden nog toeslaan. Het eerste deel van de tournee is achter de rug, maar in juli, augustus en september kan er in deze setting nog afscheid van ze worden genomen!
Bronnen:
Paul Young
Lies Schilp
Wild Romance
Website Bombita’s
(Uitgelichte afbeelding: still uit ‘Stop Making Sense’)
Laat een reactie achter